शब्द

उगवती कधी ते डोंगरा आडून
राहती भरून आसमंति

कधी ओघळति गवता वरुन
बनून दवबिंदूचे मोती

खळाळती कधी ते पात्रातुनि नदीच्या
फोडीती पाझर पाषाणाना

कुजबुजत राहती चोचीतुनि पिल्ला च्या
मातेसि तयांच्या आर्त हाक देती.

कधी कोसळति बनूनिया बाण
कधी वाहती वाणी ओघवती

शब्द हेचि रत्ने शब्द शस्त्र होती
शब्द बनती धागा प्रेमाचाही

शब्दां ची ही माळ ठेवितो चरणीं
शब्दफुले अशी उमलती.

वास्तव्य  तुझे हे  वाणीवरि रहावे
हीच असे इछ्चा शेवटाची.

— दर्शन