किल्ला

आड वाटे वरी एका
किल्ला दिसे भग्न
आयुष्याची गणिते मांडत
बसला असे मग्न

जीर्ण विटा त्याच्या देती
साक्ष वैभवाची
नांदत होती येथे काही
माणसे जिवाभावाची

लढला पडला फुटला
तरी ढळला नाही त्याचा तोल
धन्यासाठी त्याने आपल्या
जीवा चे हि लावले मोल

महिने गेले वर्षे गेली
संपले शतकांवर शतक
उन वारे पाऊस झेलत
उभा होता अथक

गवत माजले चहूकडे
वेलींचा पोत चढला
धन्याविना दीनवाणा
गर्दीतही एकटा पडला

युगुले येति आडोशाला
होइ थोडी कुजबुज
येती कधी इतिहासतद्न्य
करीत बसती हितगुज

भरले वयोमान पाऊणशे
तरी शाबुत आहेत वासे
जणू वयोवृध्द हनुमंत
वाट अडवून बसला असे

गतवैभवाची स्वप्ने पाहत
गणित मांडून बसलाय
धन्याची वाट पाहून
किल्लाच आता थकलाय

जन्ममृत्यू फेऱ्या ची
तो बाळगत नाही तमा
उभा आहे तग धरून
शापित अश्वथामा.

– दर्शन